Чацвер, 26 Май 2011 19:51

Св. Дамінік Савіо Выбранае

Аўтар

Дамінік Савіо нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. Бацька Дамініка быў чалавекам пабожным і прадпрымальным. Так, асвоіўшы рамяство каваля, ён змог пракарміць сям’ю.

СВЯТЫ ДАМІНІК САВІО

(DOMENICO SAVIO)

1842 - 1857

Успамін 6 мая

Дамінік Савіо нарадзіўся ў шматдзетнай сялянскай сям'і. Бацька Дамініка быў чалавекам пабожным і прадпрымальным. Так, асвоіўшы рамяство каваля, ён змог пракарміць сям’ю.

Дамінік ужо ў пяць гадоў прыслугоўваў як міністрант падчас св. Імшы, а з сямі гадоў пачаў прымаць св. Камунію, хоць у тых краях гэта было незвычайным, бо да Першай Камуніі дзеці прыступалі толькі з дванаццаці гадоў.

Хлопчык хадзіў у школу, кожны дзень пераадольваючы па шаснаццаць кіламетраў. У школе, аднак, яго лічылі “пестуном”, бо ён вельмі не любіў непрыстойнасці і жарты, звязаныя з нячыстасцю. Аднойчы аднакласнікі зрабілі ў класе падпал і звалілі віну на яго. Дамінік не пярэчыў і прыняў пакаранне ад настаўніка. І ўчыніў гэта не столькі для таго, каб не стаць даносчыкам, колькі дзеля пераймання пакоры асуджанага Хрыста, які прыняў незаслужаныя здзекі.

У 1854 г. бацькі аддаюць Дамініка ў школу св. Яна Боско ў Турыне, дзе ён па-сапраўднаму адчуў сябе шчаслівым. На той час школа існавала ўсяго два гады, і ніхто яшчэ не ведаў, што яна разрасцецца ў велізарную сетку выхаваўчых устаноў салезіянскага таварыства.

Дамінік зусім не карыстаўся ўсеагульнай любоўю. Сваё жыццё ў школе ён распачаў з таго, што аднойчы, калі два хлапчукі сабраліся біцца, ён стаў паміж імі, сціскаючы ў руках маленькі крыжык, і моцным голасам закрычаў: "Перш чым біцца, паглядзіце сюды і скажыце: Езус Хрыстус быў бязгрэшны і памёр, даруючы сваім катам; я – грэшнік, і я свядома хачу абразіць Пана сваёй злосцю. Пасля гэтага можаце біцца, але спачатку пабіце мяне". Сёння такія паводзіны здаліся б зусім натужлівымі і тэатральнымі. XIX стагоддзе было больш адчувальным. Дамінік нагадаў ім, што яны людзі, а не шчанюкі неразумныя, і што такімі паводзінамі яны балюча раняць сэрца Хрыста. Некаторыя з хлопцаў слухалі яго, а некаторыя называлі яго "гадзяня" і казалі: "Бяжы скардзіцца ксяндзу Боско". Святасць Савіо выяўлялася ў тым, што ў адказ на ўсе абразы і знеслаўленні ён лагодна ўсміхаўся. Дамінік увогуле быў вясёлы падлетак, з-за чаго ў яго перыядычна здараліся непрыемнасці з настаўнікамі.

Дамінік на пачатку свайго прабывання ў араторыі стаў весьці вельмі аскетычнае жыццё, прымаючы шматлікія пакуты, што было неверагодна для яго ўзросту. Аднойчы ксёндз Боско, абыходзячы спальні, убачыў, што Дамінік адкінуў коўдру і мерзне ў адной кашулі. "Што ты робіш, застудзішся», -- сказаў святар. “Езус у бэтлеемскіх яслях не прастудзіўся", -- запярэчыў Дамінік.

24 чэрвеня 1855 г. араторый у Вальдокко адзначаў імяніны ксяндза Боско, і з гэтай нагоды моладзь зрабіла сапраўднае свята. Ксёндз Боско, хоць грошай у яго зусім не было, сабраўшыся з сіламі, з усмешкай сказаў: "Паколькі я віноўнік урачыстасці, мне належыць аплаціць гэтае свята. Няхай кожны з вас напіша на лісточку, што найболей хацеў бы атрымаць у падарунак. Калі вы не папросіце аб каралеўскім палацы, я паспрабую задаволіць усе вашыя жаданні“. Просьбы былі сур'ёзныя і пацешныя. Напрыклад, Ян Рода папрасіў у падарунак трубу (і ксёндз Боско на самой справе здабыў для яго гэты інструмент). Дамінік напісаў пяць слоў: "Калі ласка, дапамажыце мне стаць святым". Да такой просьбы трэба ставіцца сур'ёзна, падумаў ксёндз Боско. Ён паклікаў Дамініка: "Ты папрасіў у мяне выдатны падарунак, Дамінік! Я табе дапамагу. Ведаеш, каб стаць святым, патрэбны рэцэпт, такі самы, які твая мама выкарыстоўвае для прыгатавання торта: ...яна чытае рэцэпт (пакласці муку, яйкі, дрожджы...), і пячэ. А каб стаць святым, патрэбны вось якія тры складнікі: радасць -- прагані тое, што цябе турбуе і засмучае; твае абавязкі ў вучобе і пабожнасці -- будзь вельмі ўважлівы ў школе, добра выконвай хатнія заданні, вучы ўрокі, а калі я прапаную табе маліцца, маліся з задавальненнем; будзь добразычлівым да людзей -- побач з табой заўсёды знойдзецца хтосьці, каму будзе патрэбна твая дапамога. Дапамажы яму, нават калі табе і цяжка. Калі ты добра перамяшаеш гэтыя інгрыдыенты, то станеш святым".

Дамінік доўга разважаў над гэтай парадай. Яму здавалася, што першыя два “інгрыдыенты” ў яго заўсёды былі. А вось дапамагаць іншым... тут трэба было папрацаваць, штосьці прыдумаць. І ён паспрабаваў. Спачатку распачаў дапамагаць тым, хто раніцай не любіў уставаць або чысціць чаравікі, наведваў хворых у лазарэце, вучыў урокі разам з тымі, хто быў не надта здольны. Аднойчы Дамінік адважна парваў непрыстойны часопіс, які адзін з хлопцаў прынёс у араторый. “Ён жа мог прынесці шкоду іншым!”, -- усклікнуў Дамінік. Але неўзабаве ён зразумеў, што адзін ён мала што можа зрабіць.

Вясною 1856 г. у яго з'явілася ідэя: чаму б не аб'яднацца ўсім жадаючым і не паспрабаваць разам рабіць дабро? Ён паразмаўляў аб гэтым з самымі прыстойнымі і пабожнымі хлопцамі араторыя. Тым гэтая ідэя спадабалася. Яны заснавалі суполку і назвалі яе "Таварыствам Беззаганнай" -- у гонар Беззаганнай Панны Марыі. Ксёндз Боско пахваліў гэтую ідэю і дазволіў членам таварыства несці ў араторый сваё апостальства.

Сам ксёндз Боско ўспамінаў, што з таго часу, як пачало дзейнічаць таварыства, жыццё ў араторыі рэзка палепшылася. Да гэтага ён практычна адзін прыглядаў за хлопцамі, а цяпер члены таварыства былі заўсёды гатовыя дапамагчы ў "гарачых кропках": калі хтосьці на кагосьці крычаў ці збіраўся пабіць, абаранялі самых слабых, супакойвалі дзёрзкіх. Пачаткоўцы, якія прыходзілі ў школу ксяндза Боско, нярэдка размаўлялі толькі на дыялекце сваёй вёскі, тужылі па маленькай бацькаўшчыне. Яны былі выдатнымі хлопцамі, але адным ім было вельмі цяжка: сябры таварыства прымалі іх "пад сваё крыло" і дапамагалі асвоіцца. Таварыства Беззаганнай з’яўляецца шэдэўрам Дамініка Савіо, які ён пакінуў у салезіянскіх араторыях.

У лютым 1857 года здароўе Дамініка рэзка пагоршылася. Два яго малодшыя браты памерлі яшчэ ў маленстве. У яго таксама было слабое здароўе. Моцны кашаль і ліхаманка проста забівалі Дамініка. Ксёндз Боско параіў хлопчыку спыніць вучобу і вярнуцца дадому падчас навучальнага года. Дамінік выслухаў яго, затым спыніў на ім доўгі позірк сваіх вялікіх вачэй, паківаў галавой і сказаў:

- Я паеду, але больш не вярнуся. Ксёндз Боско, мы з вамі гутарым у апошні раз. Скажыце, калі ласка, што я яшчэ магу зрабіць для Пана?

- Ахвяруй Яму свае цярпенні.

- А яшчэ што?

- Ахвяруй Яму сваё жыццё.

Голас ксяндза Боско стаў вельмі сур'ёзным: ён ведаў, што гэтая ахвяра будзе прынятая.

У Мандоніо маці і бацька ахінулі Дамініка вялікай любоўю. Лекар, агледзеўшы хлапчука, паставіў дыягназ: лёгачнае запаленне. Тады так называлі цяжкае запаленне лёгкіх. Дамінік памёр амаль раптоўна – 9 сакавіка 1857 года. Апошняе, што ён прамовіў: “Ах, якія прыгожыя я бачу рэчы!”

У 1950 г. Папа Рымскі Пій XII беатыфікуе Дамініка Савіо, а 12 чэрвеня 1954 г. абвяшчае святым. Святы Дамінік Савіо з’яўляецца апекуном міністрантаў і моладзі. Да яго звяртаюцца і цяжарныя жанчыны, просячы аб ласцы шчаслівых родаў.

Парэшткі святога знаходзяцца ў базыліцы Марыі Успамогі Хрысціянаў у Турыне.

Крыніца: sdb.org; donboscogatchina.ru

Апошняе змяненне Аўторак, 05 Снежань 2017 16:51
Іншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Cв. Марыя Д. Мадзарэлло

Апошнія навіны

Думкі ксяндза Боско

Той, хто не чувае, рызыкуе, што не будзе збаўлены, таму што яму не хапае часу, або волі, альбо Божай ласкі.

Св. Ян Боско