Серада, 13 Лістапад 2013 12:11

Бл. Арцемій Дзацці

Аўтар

БЛАГАСЛАЎЛЁНЫ АРЦЕМІЙ ДЗАЦЦІ SDB

(ARTEMIDE ZATTI)

1880 – 1951

Успамін 13 лістапада

 

Арцемій Дзацці нарадзіўся 12 кастрычніка 1880 г. y сялянскай беднай сям'і ў Барэтто (Італія). Яго бацькамі былі Алаізій Дзацці і Альбіна Векіё.

З ранніх гадоў быў прывучаны бацькамі да працы і ахвярнасці. Ва ўзросце амаль дзевяці гадоў пачынае зарабляць грошы для сям'і ў якасці працаўніка на ролі. З-за сваёй беднасці ў 1897 г. сям'я Дзацці эмігруе ў Баія-Бланка ў Аргентыне, дзе распачынае новае жыццё. Тут Арцемій часта прыходзіў у парафію, у якой душпастырскую паслугу спаўнялі салезіяне. Неўзабаве ён становіцца блізкім памочнікам пробашча, ксяндза Карла Кавалі, з якім часта дзяліў працу і малітву. Гэты салезіянін сваёй усмешкай і дабрынёй прыцягваў да сябе людзей, як магніт.

Углядаючыся ў прыклад ксяндза Кавалі, Арцемій захацеў таксама стаць салезіянінам. Адчуванне таго, што ён на верным шляху, паўстала ў яго сэрцы пасля таго, як ён прачытаў кнігу пра жыццё святога Яна Боско. Гэты святы назаўсёды застаўся ў сэрцы маладога Арцемія. Біскуп Кальеро прыняў яго як аспіранта, і яшчэ перад аканчаннем дваццатага году жыцця Арцемій пасяліўся ў салезіянскай супольнасці ў Берналь. Божы провід даверыў яго апецы маладога святара, які хварэў на сухоты. На жаль, гэты святар памірае ў 1902 г., а на наступны дзень Арцемій павінны быў атрымаць сутанну, але сам захварэў на амаль смяротную хваробу на тыя часы.

Kсёндз Гаронэ, які меў вялікі вопыт у гэтай галіне, апякуецца  ў той час шпіталем, які заснавалі салезіяне для бяздомных убогіх. Гэты святар сваёй гарачай малітвай выпрошвае ў Марыі Уапамогі Хрысціянаў ласку аздараўлення для маладога клерыка Арцемія. Арцемій пасля аздараўлення складае прысягу Богу, што прысвяціць сваё жыццё дагляду і апецы над хворымі.

Ачуняўшы, як і абяцаў, стрымлівае сваё слова. Спачатку ўзяў на сябе абавязкі працаўніка шпітальнай аптэкі. Там ён убачыў, як ксёндз Гаронэ працаваў у рэальнасці: за дапамогу плаціць толькі той, хто можа. Пасля смерці ксяндза Гаронэ Арцемій узяў на сябе поўную адказнасць за аптэку. Каб выканаць сваю місіі – абяцанне працаваць з хворымі -  Арцемій атрымлівае медыцынскую адукацыю і становіцца фармацэўтам і медбратам. Ён клапаціўся пра людзей, якія маюць патрэбу не толькі ў шпіталі, але намагаўся таксама аб'язджаць на сваім нязменным ровары хворых, якія ляжалі ў сваіх дамах. Асабліва дрыгатліва ён ставіўся да бедных. Пацыенты называлі яго ”Ксяндзом Боско ўбогіх”.

Арцемій таксама перажыў момант, калі яму давялося адмовіцца ад сваёй мары стаць святаром і выбіраць, ці застацца салезіянінам -каад'ютарам (братам законным), ці не быць салезіянінам зусім. Яму не прыйшлося доўга разважаць, - ён даўно вырашыў, што назаўжды застанецца з ксяндзом Боско. У той складаны і рашучы момант ён паўтарыў знакамітыя словы біскупа Кальеро, якія той сказаў, калі яго сяброў апаноўвалі сумненні, што датычыліся ўступлення ў манаскую кангрэгацыю, якую ксёндз Боско хацеў заснаваць. З уласцівай яму непасрэднасцю ён усклікнуў: “Манах ці не, але я застаюся з ксяндзом Боско!”.

Цяпер Арцемій, будучы каад’ютарам, усяцэла займаецца справай шпіталя. Хворыя настолькі палюбілі брата Арцемія, што часта аддавалі перавагу яму, а не сапраўдным лекарам, са свайго боку лекары давяралі яму і прыкланяліся перад яго дабразычлівасццю. “Калі я побач з Дзацці, то я не магу не верыць у Бога!” - усклікнуў аднойчы лекар, які раней меў сумненні адносна існавання Бога.

Дзацці прыйшлося выпрабаваць нялёгкую долю даўжнiка, але Провід ніколі не пакідаў яго. З аднаго боку, ён распараджаўся буйнымі сумамі грошай, а з другога, калі ён адправіўся ў падарожжа па Італіі, то вымушаны быў пазычаць касцюм, капялюш і чамадан. Кожны грош з ахвяраванняў ён аддаваў бедным, альбо закупаў патрэбныя лекі.

У чым жа быў сакрэт яго аўтарытэту? Для Дзацці кожны хворы быў, нібы Сам Езус! Аднойчы сабраты параілі яму не прымаць больш за 30 хворых у дзень, і тады ён сказаў: “А раптам трыццаць першы будзе Сам Езус?” Са свайго боку, ён у гэтым зусім не сумняваўся,  да кожнага хворага ён ставіўся з такой любоўю, як быццам гэта быў сам Збаўца. Часта, звяртаючыся да сястры, адказнай за склад, ён пытаўся: “Ці няма ў вас адзення для дванаццацігадовага Езуса?”.

У непрадбачаных выпадках ён заўсёды ўступаў хворым свой пакой, а часам, калі не было іншага выйсця, нават клаў у яго целы памерлых. Быў выпадак, калі з-за сваіх хворых Дзацці трапіў у турму. Здарылася так, што аднаго зняволенага прывезлі ў шпіталь, а затым ён збег адтуль, ва ўцёках абвінавацілі Дзацці і пасадзілі ў турму, дзе яму давялося правесці два дні. Вялізны натоўп хворых з забінтаванымі рукамі і нагамі адправіўся выручаць свайго медбрата, і ў той жа дзень яго вызвалілі.

Зусім нечакана Арцемій пачаў вельмі блага сябе адчуваць. Праз некалькі месяцаў яму быў пастаўлены дыягназ: рак. Пачуўшы смяротны прысуд, ён зразумеў, што яму засталося жыць мала часу. Ён сам запоўніў медыцынскае пасведчанне аб сваёй смерці, прапусціўшы толькі дату і час, і ў поўным спакоі падрыхтаваўся да сустрэчы з Панам, які паклікаў яго да Сябе 15 сакавіка 1951г.

Зараз у Вьедма, дзе працаваў брат Арцемій, ёсць новы шпіталь, які носіць ягонае імя. Кожнага хворага, які паступае ў гэты шпіталь, сустракае радасны, з усмешкай брат Арцемій Дзацці, высячаны ў каменнай табліцы пры ўваходзе.

14 красавіка 2002 года Папа Ян Павел II абвясціў Арцемія Дзацці благаслаўлёным. Яго зямныя парэшткі спачываюць у салезіянскай капліцы ў Вьедма.

Крыніца: sdb.org; donboscogatchina.ru

Апошняе змяненне Серада, 04 Май 2016 12:15
Іншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « Бл. Міхал Руа Бл. Магдалена Марано »

Думкі ксяндза Боско

Смерць – для некаторых, хто мае супакойнае сумленне з’яўляеццп суцехай,  мейсцам, якое вядзе да дасканаласці, шчасця, Для таго хто  мае на душы грэх, наадварот, з’яўляецца найвялікшай мукай, тэрорам, цярпеннем, роспаччу

Св. Ян Боско